بوئینگ

برندشناسی بوئینگ

برندشناسی برند بوئینگ

شرکت هوا و فضای بوئینگ بزرگترین شرکت جهانی است که قبل از هر چیز تولید کننده جت های حمل و نقل تجاری می باشد. این شرکت همچنین تولید کننده هواپیماهای نظامی، هلیکوپترها، وسایل نقلیه فضایی، و موشک ها بوده و با خرید شرکت بین المللی راک وِل (Rockweel)، در حوزه ی هوا فضا در سال ۱۹۹۶ و ادغام با شرکت مک دانِل داگلاس (McDonnell Douglas) در سال ۱۹۹۷ توانست خود را به صورت قابل توجهی ارتقاء دهد.

واحدهای کسب و کار شرکت بوئینگ در سه گروه اصلی محصولات و خدمات – هواپیماهای تجاری، موشک ها و هواپیماهای نظامی، و فضا و ارتباطات سازماندهی شده اند.

بوئینگ هفت خانواده مجزا از هواپیماهای تجاری را در دو کارخانه ی اِوِرِت (Everett) و رِنتون (Renton)، که در ایالت واشنگتن و کالیفرنیا قرار دارند، مونتاژ می نماید. کارخانه رِنتون بدنه ی باریک هواپیماهای ۷۳۷ و ۷۵۷ را می سازد، در حالیکه بدنه ی پهن پیکر هواپیماهای بوئینگ ۷۴۷، ۷۶۷ و ۷۷۷ در اِوِرِت مونتاژ می گردد.

جِت های تجاری بوئینگ حاصل سرمایه گذاری مشترک بوئینگ و شرکت جنرال الکتریک (General Electric) می باشد و جت های تجاری بر اساس هواپیماهای ۷۳۷-۷۰۰ می باشند.

فعالیت های نظامی شرکت بر طراحی، تولید و پشتیبانی هواپیماهای جنگنده، بمب افکن ها، ترابری ها، هلیکوپترها، و موشک ها متمرکز می باشند. این محصولات شامل عقاب F-15، هورنِت و سوپرهورنِت F/A-18، و جنگنده های هَریِر (Harrier) AV-8؛ هواپیماهای ترابری C-17 Globemaster III؛ هلیکوپترهای تهاجمی سری آپاچی AH-64؛ هلیکوپترهای ترابری شینوک CH-47؛ و هواپیماهای آواکس AWACS بر اساس هواپیماهای ۷۶۷ می باشند.

در بخش ارتباطات و فضا، بوئینگ وسایل پرتاب خانواده ی دلتا؛ تقویت کننده های جامد موشک و … را تولید می نماید. بوئینگ در واقع به عنوان پیمانکار اصلی ناسا (NASA)، برای ایستگاه فضایی بین المللی، محسوب می شود و تیمی صنعتی متشکل از شرکت های هوا و فضای آمریکا و صدها تأمین کننده کوچک تر و همکاری با صدها کشور دیگر را رهبری می نماید.

تاریخچه بوئینگ

منشاء تاریخی بوئینگ به سال ۱۹۱۶ باز می گردد، زمانیکه تاجر چوب ویلیام ایی. بوئینگ (William E. Boeing) شرکت محصولات Aero را تأسیس نمود و پس از مدتی کوتاه وی با یک افسر نیروی دریایی به نام کانراد وِستِروِلت (Conrad Westervelt) یک هواپیمای دریایی تک موتوره با دو سرنشین را توسعه دادند؛ در سال ۱۹۱۷، این دو نام شرکت را به شرکت هواپیمایی بوئینگ تغییر نام دادند؛ شرکت در طول جنگ جهانی اول برای نیروی دریایی، قایق های پرنده می ساخت.

در اواخر ۱۹۲۰، هواپیمایی بوئینگ خدمات پُست هوایی را توسعه داد، و در سال ۱۹۲۸ ویلیام بوئینگ شرکت حمل و نقل و هواپیمایی بوئینگ را برای تولید و عملیات هوایی ایجاد کرد. سال بعد این شرکت به شرکت هواپیمایی و حمل و نقل ایالات متحده تغییر نام داده و مالکیت چندین سازنده هواپیما، از جمله Chance Vought، Avion، هواپیمایی Stearman، حمل و نقل هوایی Sikorsky، و تولید کننده موتور Pratt & Whitney، و هواپیمایی و پروانه سازی Hamilton Metaplane را در اختیار گرفت.

از قبل و در طول جنگ جهانی دوم، شرکت بوئینگ چندین هواپیمای تجاری معروف مانند هواپیمای دو موتوره مدل ۲۴۷، قایق پرنده مدل ۳۱۴، و Stratoliner مدل ۳۰۷، اولین هواپیمایی که فشار داخل کابین آن قابل تنظیم بود، را عرضه نمود. محصولات بوئینگ مانند بمب افکن افسانه ای B-17 (1935) و B-20 Superfortress (1942) نقش حیاتی در تلاش های جنگی متفقین در جنگ جهانی دوم ایفا نمودند. بوئینگ در سال های پس از جنگ نیز تعهدات نظامی خود را با استراتُجِت (Stratojet) شش موتوره B-47 (1947)، و استراتوفُرترِس  (Stratofortress) هشت موتوره  B-52 (1952)  ادامه داد.

در حالیکه بوئینگ در فروش هواپیماهای نظامی بسیار موفق بود، محصولات تجاری آن از رقبایی چون داگلاس (Douglas) و لاکهید (Lockheed) عقب مانده بود. برای جبران این ضعف شرکت بوئینگ تصمیم گرفت هواپیماهای مسافربری، تقویت شده توسط توربوجِت با بُرد حداقل عبور از اقیانوس اطلس شمالی، خود را توسعه دهد.

هزینه های توسعه Jumbo Jet 747 ، اولین هواپیمای جِت پهن پیکر جهان، تقریباً بوئینگ را به مرز ورشکستگی کشاند، امّا زمانی که هواپیمای ۴۰۰ صندلی در ۱۹۷۰ به کار گرفته شد، خطوط هواپیمایی توانستند پیشنهادهای مقرون به صرفه تری را برای عموم مردم جهت مسافرت های هوایی دور بُرد ارائه دهند و این فرصت بوئینگ را در موقعیت در اختیار گرفتن انحصار این بازار قرار داد.

بوئینگ در طی سال های ۶۰ و ۷۰ در بخش فضا، مدار گر ماه، اولین فضا فضا پیمای ناسا برای مدار ماه (۱۹۶۶-۱۹۶۷)، و کاوشگر فضایی Marnier 10، که اولین تصاویر نزدیک از سطح عطارد را گرفت (۱۹۷۴-۱۹۷۵) را ساخت.

در سال ۱۹۹۳، بوئینگ به عنوان پیمانکار اصلی برای ایستگاه فضایی بین المللی توسط ناسا انتخاب شد، و دو سال بعد شرکت مسئول تأیید، ادغام، طراحی، تحلیل، تولید، و تحویل اجزای آمریکایی این ایستگاه شد.

در سال ۲۰۰۳، شرکت بوئینگ شروع به گرفتن سفارشات Dreamliner 787 ، یک جت با بُرد متوسط با سرعت ۸۵/۰ ماخ (ماخ، یک عدد بی بُعد است که بیانگر نسبت سرعت جسم در سیال به سرعت صوت در همان سیال می باشد، و برای نشان دادن سرعت های نزدیک به سرعت صوت یا بالاتر از آن بکار می رود.) می باشد که سریعترین هواپیمای دور بُرد پهن پیکر می باشد که البته به لطف موتورهای تُوربوفن (Turbofan) ساخته شده توسط Pratt & Whitney و طراحی کاملاً نوآورانه بدنه رولز رویس (Rolls-Royce) دارای مصرف سوخت پایین است. تقریباً نیمی از ساختار اولیه ۷۸۷، از جمله بخش بدنه و بال، از فیبر کربن و مواد کامپوزیت پلاستیکی، سبک تر از آلیاژهای آلومینیوم مورد استفاده در اکثر هواپیماها، ساخته شده است. این محصول بوئینگ در مواجه با افزایش هزینه های سوخت طراحی شده است.

بنابر برنامه زمانبندی شده، سال ۲۰۰۸ زمان شروع تحویل این محصول بوئینگ بود، امّا ۷۸۷ با مشکلات متعدد تولید، مانند رد شدن بدنه در آزمون های فشار، دچار مشکل شد. متعاقباً بوئینگ تحول این محصول را تا سال ۲۰۱۱ به تعویق انداخت. در ژانویه ۲۰۱۳، به دنبال بخشنامه صلاحیت پرواز صادره توسط اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) که طبق قوانین جهانی تنظیم شده بود، از پرواز تمامی هواپیمیهای ۷۸۷ در سراسر جهان به صورت موقت به جهت اصلاح خطر بالقوه آتش سوزی باتری جلوگیری نمود.

ترجمه : تیم برندشناسی Marketing Iran Talent