رضایت شغلى

رضايت-شغلى

رضایت شغلى

مقصود از رضایت شغلى نگرش کلى فرد درباره ى کارش است. کسى که رضایت شغلى او در سطحى بالاست ، نسبت به شغل یا کار خود نگرشى مثبت دارد. کسى که از کار خود راضى نیست ( رضایت شغلى ندارد ) نگرشى منفى نسبت به شغل و به کار دارد. هنگامى که درباره ى نگرش کارکنان بحث مى شود غالباً مقصود چیزى جز رضایت شغلى آنان نیست. در واقع در این زمینه معمولاً این دو ” رضایت شغلى ” و ” نگرش ” را به جاى یکدیگر به کار مى برند.

عوامل تعیین کننده ى رضایت شغلى

این پرسش مطرح است که در رابطه با کارى که شخص انجام مى دهد چه متغیرهایى تعیین کننده ى رضایت شغلى وى هستند ؟ مدارک و شواهد نشان مى دهد که برخى از عوامل مهم موجب رضایت شغلى مى گردند. آنها عبارت اند از : معارضه یا گیرایى کار ، سیستم پاداش که براساس عدل و مساوات قرار گرفته باشد ، شرایط کارى که فرد را حمایت کنند و همکاران و یاران شغلى که فرد را یارى دهند و پشتیبان وى باشند.

معمولاً کارکنان شغلهایى را ترجیح مى دهند که بتوانند بدان وسیله براى بالا بردن مهارتها و تواناییهاى خود از فرصتهاى موجود استفاده کنند. و نیز شغلهایى را دوست دارند که در آنها تخصص وجود داشته باشد ، آزادى عمل داشته باشند و درباره ى کارهایى که خوب انجام مى دهند نتیجه به آنان داده شود. این ویژگیها باعث مى شود که فرد از نظر ذهنى احساس رضایت کند و کار را هماورد طلب بشناسند. شغلها یا کارهایى که هماورد طلب نباشند موجب کسالت و خستگى فرد مى شوند و از سوى دیگر استیصال و احساس شکست به بار مى آورند. ولى اگر شرایط به گونه اى باشد که میزان هماورد طلبى شغل در سطحى متوسط باشد ، بیشتر کارکنان از انجام چنین کارى احساس لذت و رضایت مى نمایند.

نظر کارکنان در مورد سیاستهای ارتقاء مقام و پرداخت

کارکنان مى خواهند که سیاستهاى ارتقاى مقام و سیستم پرداخت به گونه اى باشد که به نظر آنان عادلانه است ، یعنى داراى هیچ ابهام و گزارشات رمزى نباشد و پرداخت حقوق با نوع انتظارات آنان متناسب باشد. هنگامى که کارکنان سیستم پاداش و پرداخت حقوق با نوع انتظارات آنان متناسب باشد. هنگامى که کارکنان سیستم پاداش وپرداخت حقوق را عادلانه بدانند و معتقد باشند که با توجه به سطح مهارت ، حقوق پرداخت مى شود ، رضایت شغلى افزایش مى یابد. به همین گونه کسانى که باور داشته باشند یا چنین بپندارند که سیاست ارتقاى افراد براساس عدل و برابرى به اجرا در مى آید در کار خود احساس رضایت بیشترى مى کنند.

کارگران همواره از دیدگاه راحتى فردى و تسهیلات یا تمهیدات موجود به محیط کار توجه مى کنند ، آنها ترجیح مى دهند که محیط کار سالم ، بى خطر ، آرام ، تمیز و بدون هیچ خدشه اى باشد.

سرانجام افراد از کار خود نتیجه اى بیش از پول دریافت مى کنند. براى بیشتر کارکنان ، کار چیزى بیش از پول است و مى تواند نیازهاى اجتماعى آنان ( روابط اجتماعى ) را تأمین کند. بنابراین هیچ جاى شگفتى نیست که داشتن همکاران صمیمى و پشتیبان زندگى موجب افزایش رضایت شغلى مى شود.